Menu

Dekret o cudzie

KONGREGACJA  SPRAW  KANONIZACYJNYCH
________________________________________________

DIECEZJA OPOLSKA

BEATYFIKACJA  I  KANONIZACJA
SŁUŻEBNICY BOŻEJ
MARII MERKERT,
WSPÓŁZAŁOŻYCIELKI  I PIERWSZEJ PRZEŁOŻONEJ GENERALNEJ
 ZGROMADZENIA SIÓSTR ŚW. ELŻBIETY
(1817-1872)

DEKRET  O  CUDZIE

Czcigodna Służebnica Boża Maria Merkert urodziła się dnia 21 września 1817 r. w Nysie, w ówczesnej diecezji wrocławskiej. Po śmierci matki, wraz z kilkoma towarzyszkami poświęciła się biednym, chorym i najbardziej poptrzebującym, pielęgnując ich w domach. Razem z Klarą Wolff założyła Zgromadzenie Sióstr Świętej Elżbiety, którym mądrze kierowała jako pierwsza Przełożona, troszcząc się po matczynemu o formację i potrzeby Sióstr. Pod jej kierownictwem w Zgromadzeniu wzrosła liczba powołań i powstało wiele nowych placówek w różnych diecezjach. Zmarła w opinii świętości dnia14 listopada 1872 r. 
 
Ojciec Święty Jan Paweł II dnia 20 grudnia 2004 r. promulgował Dekret o heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i innych z nimi związanych, którymi żyła Służebnica Boża. 
 
Postulacja Sprawy o Beatyfikację Służebnicy Bożej poddała pod ocenę Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych domniemane i niezwykłe uzdrowienie Siostry Miry Weroniki Deresińskiej ze Zgromadzenia Sióstr Świętej Elżbiety. Urodzona w 1912 r., cieszyła się doskonałym zdrowiem do dnia 11 września 1943 r., kiedy nagle, podczas pobytu we Wrocławiu w celu przygotowania do złożenia ślubów wieczystych, pojawiły się symptomy kaszlu i potu. W następnym miesiącu październiku po raz pierwszy wystąpiły krwotoki z płuc. Badanie rentgenowskie klatki piersiowej wykazało rozległą jamę w prawym płucu i uszczerbki w obydwu płucach. Rokowanie dla życia zakonnicy było znikome, gdyż nie istniały jeszcze skuteczne lekarstwa zwalczające tę chorobę. W listopadzie tegoż roku, Siostra została przewieziona do domu zakonnego w górach, który uznano za najlepszy dla jej zdrowia, by mogła tam wypocząć i dobrze się odżywiać. 
 
W międzyczasie, w październiku, Siostra Mira Weronika świadoma, że jej życiu zagraża niebezpieczeństwo, zaczęła wzywać wstawiennictwa Służebnicy Bożej Marii Merkert, do której miała szczególne nabożeństwo. W styczniu 1944 r. jej zdrowie zdecydowanie i szybko się polepszyło, co zostało potwierdzone przez badających ją lekarzy. W sierpniu 1944 r. stwierdzono całkowite kliniczne uzdrowienie, bez szczególnych kuracji. 
 
Uzdrowienie było trwałe,  dlatego też Biskup diecezji opolskiej polecił w 2002 r. rozpocząć dochodzenie kanoniczne w celu zbadania sprawy, którego ważność prawną uznała Kongregacja dekretem z dnia 28 marca 2003 r. Konsulta Lekarska na posiedzeniu dnia 30 czerwca 2005 r., ogłosiła jednomyślnie, że takie uzdrowienie, szybkie, całkowite i trwałe jest z punktu widzenia wiedzy medycznej niewytłumaczalne. Dnia 29 listopada tegoż roku zebrała się Konsulta Teologów, która spotkała się ponownie 13 czerwca 2006 r. Dnia 19 grudnia miało zaś miejsce posiedzenie zwyczajne Kardynałów i Biskupów, na którym sprawę przedstawił Jego Ekscelencja Ottorino Pietro Alberti, Arcybiskup Senior Cagliari. Zarówno na spotkaniu Konsulty Teologów, jak i na posiedzeniu Kardynałów i Biskupów, odpowiedź na pytanie o prawdziwość cudu była twierdząca. 
 
Po dokładnym przedstawieniu powyższych faktów Ojcu Świętemu Benedyktowi XVI przez Kardynała Prefekta, Jego Świątobliwość przyjął ocenę Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i tego samego dnia zadeklarował: Potwierdza się prawdziwość cudu, uzyskanego od Boga za wstawiennictwem Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Merkert, Współzałożycielki i pierwszej Przełożonej Generalnej Zgromadzenia Sióstr Świętej Elżbiety, a mianowicie chodzi o szybkie, całkowite i trwałe uzdrowienie Siostry Miry Weroniki Deresińskiej z gruźlicy płuc, głębokiej i obustronnej. 
 
Ojciec Święty polecił zatem, aby opublikować ten Dekret i włączyć go do Akt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.

Rzym, dnia 1 czerwca 2007 r.

      + Józef Kardynał Saraiva Martins
          Prefekt

           + Edward Nowak
         Arcybiskup tytularny Lunensis
         Sekretarz



Cud przypisywany wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Merkert

W okresie od 10 września do 29 listopada 2002 r. w Kurii Diecezjalnej w Opolu trwał drugi etap dochodzenia kanonicznego, tzw. proces o domniemanym cudownym uzdrowieniu Siostry M. Miry (Weroniki) Deresińskiej z gruźlicy rozsianej płuc, przypisywanego  wstawiennictwu Matki Marii Merkert. Otwarcie procesu miało miejsce 10 września 2002 r., a zamknięcie odbyło się w kościele św. Jakuba w Nysie dnia 29 listopada 2002 r., po czym Akta procesowe zostały przekazane do Rzymu do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Dnia 30 czerwca 2005 r. miało miejsce posiedzenie Konsulty Medycznej, która oceniła pozytywnie sprawę domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Matki Marii. Zostało ono uznane jako nadzwyczajne, trudne do wyjaśnienia z lekarsko-naukowego punktu widzenia. 29 listopada 2005 r. odbył się Kongres  Konsultorów Teologów: czterech z nich opowiedziało się za uznaniem cudu, a trzech wniosło pewne uwagi, które trzeba było wyjaśnić, uzupełnić. 13 czerwca 2006 r. Konsultorzy Teologowie zebrali się ponownie, by rozpatrzeć naniesione wyjaśnienia i uzupełnienia. Ich opinie, tym razem były pozytywne. Dnia 19 grudnia 2006 r. miało miejsce zebranie Kardynałów i Biskupów, które zakończyło się aprobatą cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwo Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Merkert. Dnia 1 czerwca 2007 r. został zatwierdzony przez Ojca św. Benedykta XVI Dekret o Cudzie.

Cud, który otwiera drogę do beatyfikacji Służebnicy Bożej Marii Merkert dotyczy członkini Zgromadzenia Sióstr Elżbietanek, Siostry M. Miry (Weroniki) Deresińskiej, ur. 8.11.1912 r. w Odolanowie koło Ostrowa Wielkopolskiego. Chodzi o wydarzenie z 1943 roku, w którym to Siostra M. Mira, mając 31 lat pracując w Domu Dziecka, w październiku 1943 r. zaraziła się od chorego dziecka i zachorowała na gruźlicą płuc. Lekarze stwierdzili postać gruźlicy zaawansowanej rozsianej w obu płucach – z jamą w płucu prawym. Siostra M. Mira w listopadzie 1943 r. została wysłana na leczenie klimatyczne i dietetyczne w góry Karkonosze, do naszego domu zakonnego w Miłkowie. (Trzeba zaznaczyć, że w tych latach – II wojna światowa - na Śląsku nie było jeszcze żadnych leków do zwalczania prątków gruźlicy. Gruźlica w tym okresie była chorobą ciężką i niewyleczalną, umieralność była bardzo wysoka, również wśród młodych Sióstr. Sprzyjały też temu trudne warunki bytowe, higieniczne). Stan zdrowia Siostry M. Miry był bardzo ciężki, znalazła się ona w niebezpieczeństwie bezpośredniego zagrożenia życia, chory z taką postacią gruźlicy zaawansowanej umierał. Siostra M. Mira, mając szczególne nabożeństwo do Matki Marii modliła się żarliwie za jej wstawiennictwem o uzdrowienie z ciężkiej choroby. Napisała w swojej relacji: Wtedy gorąco modliłam się do Matki Marii Merkert i jej obrazek włożyłam pod poduszkę (...) Jej zawdzięczam moje wyprowadzenie z choroby. Poprawa zdrowia nastąpiła bardzo szybko, kiedy Siostra Mira pojechała na badania w styczniu 1944 , lekarze orzekli, że jest zdrowa. Trudno im było uwierzyć, że bez żadnych leków, powróciła tak szybko do zdrowia, dlatego też zlecili kolejne badania w sierpniu 1944, które potwierdziło uzdrowienie. Na podstawie zdjęcia radiologicznego płuc z 1947 r., lekarze stwierdzili wchłonięcie obustronnych zmian naciekowych tzw. rozproszeń, ze zniknięciem kawerny-jamy w prawym płucu. Stwierdzono, że trwałe wyleczenie tej postaci gruźlicy z możliwością powrotu do normalnej pracy, bez zastosowania leków, jest niewytłumaczalne, nadzwyczajne. Siostra M. Mira po cudownym uzdrowieniu w 1944 r., przez 46 lat pracowała wśród dzieci i młodzieży oraz w biurze parafialnym. Nigdy nie miała żadnych nawrotów przebytej choroby gruźlicy. Zmarła 18 lipca 2003 r. w Kędzierzynie Koźlu w wieku 91 lat (8 miesięcy po zakończeniu procesu).

* * *

Promulgacja Dekretu o Cudzie otwiera drogę do chwały ołtarzy Matce Marii Merkert, która już za życia była uważana za „świetlany wzór” godny naśladowania. Oficjalna aprobata cudu i zgoda Papieża na beatyfikację jest dla nas znakiem, że droga, którą wybrała i kroczyła Matka Maria może prowadzić do świętości. Święci są darem Bożym dla nas, który może nas ubogacić, którym mamy się radować i za niego dziękować. Beatyfikacja jest wielką łaską, darem Boga dla Zgromadzenia, jak również dla Kościoła lokalnego. To doświadczenie wielkich dzieł Bożych, które przeżywamy, ma nas zmobilizować do radosnej wdzięczności wobec Boga i Zgromadzenia. Radość nasza jest tym większa, że właśnie w roku jubileuszowym przeżywanym w duchu Magnificat z okazji 800-letniej rocznicy urodzin św. Elżbiety, którą Maria Merkert obrała za Patronkę Zgromadzenia, dane nam będzie cieszyć się wyniesieniem naszej Matki Marii do chwały ołtarzy. We wrześniu przypada też 165 rocznica istnienia naszego Zgromadzenia, 190 rocznica urodzin Matki Marii, a 14 listopada 135 rocznica jej śmierci.

Dzisiejszy, historyczny dzień, tak bardzo ważny dla naszego Zgromadzenia, dla członków Wspólnoty Apostolskiej św. Elżbiety, dla diecezji opolskiej oraz dla wszystkich czcicieli Matki Marii Merkert przeżywamy w duchu ogromnej wdzięczności, w klimacie dziękczynnego, radosnego Te Deum Laudamus za promulgację Dekretu o cudzie. Jest to bowiem uwieńczenie wszystkich starań i prac trwających 12 lat w diecezji opolskiej i 10 lat w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.                                

                                                                                                              S.M. Paula Zaborowska

KONTAKT

DOM GENERALNY 
Zgromadzenia Sióstr Św. Elżbiety
Casa Generalizia delle Suore di S.Elisabetta
via Nomentana 140,
I - 00162 R O M A
tel. 00390686388989
fax. 00390686320635                
generalat.csse@mclink.it                            
http://www.selzbietanki.com

Adres do wysyłania artykułów i zdjęć na strony:
asumptabalcerzak@gmail.com 

STRONY ELŻBIETAŃSKIE NA ŚWIECIE